Metinlerarasılık Bağlamında Enis Akın’ın Dağdaki Emirler’ine Bakış
Makale Bilgileri
|
Başlık
Türkçe
|
Metinlerarasılık Bağlamında Enis Akın’ın Dağdaki Emirler’ine Bakış |
|
Başlık
İngilizce
|
Overvıew Of Enis Akın's Dağdaki Emirler In The Context Of Intertextuality |
|
Yazar
|
Durmuş Ongun |
|
Anahtar Kelimeler
Türkçe
|
Enis Akın, metinlerarasılık, parodi, pastiş, anıştırma. |
|
Anahtar Kelimeler
İngilizce
|
Enis Akın, intertextuality, parody, pastiche, allusion. |
|
Makale Dili
|
Türkçe |
|
Yayınlandığı Sayı
|
|
|
Dosya
|
İndir |
|
DOI
|
https://doi.org/10.34083/akaded.938316 |
Özet
Bir metnin doğrudan ya da dolaylı olarak başka metinlerle kurduğu benzerlik, yakınlık, zıtlık, alıntı gibi farklı ilişkiler esasına dayanan metinlerarasılık kavramı postmodernist edebiyatın önemli unsurlarından biridir. Terimsel anlamda ilk olarak 1960’lı yıllarda Julia Kristeva tarafından kullanılsa da metinlerarasılığın kullanım geçmişi oldukça eskidir. Çünkü La Bruyere’nin “Her şey daha önce söylenmiştir.” ve “Yedi bin yıldır insanlar vardırlar ve düşünmektedirler.” sözlerinin işaret ettiği gibi temelde her metnin daha önce inşa edilmiş büyük metinlerin bir parçası olduğu bilinmektedir. Ancak bu parçaların arasındaki ilişkileri çözmek ve analiz etmek okurun kültürel birikimi ile paralel olarak değişkenlik göstermektedir. Dolayısıyla metinlerarası ilişkinin çözümleyicisi olarak okur; yazar, metin, okur üçlüsünden metinlerarasılık kuramının en aktif tarafıdır. Enis Akın, Dağdaki Emirler adlı eserindeki şiirlerde kutsal kitaplarla, dinî kıssalarla, şairlerle, haber metinleriyle ve ideolojik söylemlerle geniş bir metinlerarasılık ağı kurmuştur. Metinlerarasılığın kuruluş biçimine bağlı olarak farklı yöntemleri vardır. Bu yöntemlerden gönderge, anıştırma (kapalı metinlerarası ilişki), parodi, pastiş (açık metinlerarası ilişki) eserde kullanılan başlıca tekniklerdir.
The concept of intertextuality, which is based on the different relations such as similarity, closeness, contrast, and quotation, which a text establishes directly or indirectly with other texts, is one of the most important elements of postmodernist literature. Although it was first used by Julia Kristeva as a literary critical term in the 1960s, the awareness of intertextual relationships is quite old. Because it is known that basically every text is part of the construction of a great text as La Bruyere's pointed out in the words "Everything has been said before" and "For seven thousand years people have existed and they have been thinking." However, resolving and analyzing the relationships between these parts varies in parallel with the cultural background of the reader. Therefore, reader as the analyzer of the intertextual relationships is the most active part of the theory of intertextuality among the trio of writer, text, and reader. Enis Akın has established a wide network of intertextuality in the poems in his work Dağdaki Emirler with holy books, religious stories, poets, news texts and ideological discourses. There are different methods of intertextuality depending on the form of its construction. Among these methods, reference, allusion (closed intertextual relationship), parody and pastiche (opened intertextual relationship) are the main techniques used in this work.
PDF